Сарғайған бақ

Сарғайып жатты бақтағы жапырақтар,Күз келді, көңілге мұң салып алып ұшар.Бір кезде гүл жайнаған бақ еді ғой,Енді тек сыбырлайды өткен шақтар.Жаныма жылы, бірақ мұңлы еді,Күндер сағымдай алыстап кете берді.Өткеннің елесі боп сағындырар,Жүрегімнің бақыт үні өше берді.Құстар да кетті қалықтап биік көкке,Бірге өткен тәтті күнді салып еске.Өзіңді таппағаным, мүмкін, бақыт,Сені ұмыту ауыр екен маған текке.Сарғайған бақтың сыбдыры салған ән,Сағыныштан жаралғандай жалғыз қалған жан.Өткеннен жүрегіме мұң төнсе де,Келмейсің сен, бірақ келер жаңа күн — атса таң.